آهسته مسابقه ارمنستان ارمنستان مسابقات بین المللی

آهسته: مسابقه ارمنستان ارمنستان مسابقات بین المللی ووشوکاران سمنانی مسابقات ووشو سمنان

گت بلاگز اخبار فرهنگی و هنری يک جای كار دنيا می‌لنگد / «لی چانگ دونگ» کارگردان «سوزاندن»

لي چانگ دونگ، فيلمساز كره اي بعد از هشت سال، با فيلم با «سوزاندن» كه اقتباسي از داستان كوتاه «انبارسوزي» هاروكي موراكامي است به سينما بازگشته هست. پيش از اين ا

يک جای كار دنيا می‌لنگد / «لی چانگ دونگ» کارگردان «سوزاندن»

«لی چانگ دونگ» کارگردان «سوزاندن»: يک جای كار دنيا می لنگد

عبارات مهم : زندگي

لي چانگ دونگ، فيلمساز كره اي بعد از هشت سال، با فيلم با «سوزاندن» كه اقتباسي از داستان كوتاه «انبارسوزي» هاروكي موراكامي است به سينما بازگشته هست. پيش از اين او با فيلم هاي «آب نبات نعناعي» (١٩٩٩)، «واحه» (٢٠٠٢)، «آفتاب پنهان» (٢٠٠٧) و «شاعري» (٢٠١٠) درخشيده و جوايز معتبر جشنواره هاي بين المللي را به منزل برده بود. فيلم «سوزاندن» با دنبال كردن مثلثي عشقي شروع مي شود؛ «جونگ سو» نويسنده اي مشتاق با «هي مي» زني كه در كودكي همكلاسي اش بوده برخورد مي كند.

هي مي عازم سفر به آفريقاست. او در اين سفر با بن، مرد ثروتمند كره اي آشنا مي شود و… «سوزاندن» در حقيقت به واكاوي اين سه شخصيت مي پردازد ولی مجموعه اي از پرسش ها و انگيزه هاي ناگفته شخصيت ها در هاله اي از ابهام قرار مي گيرند. اين فيلم در بخش اصلي هفتادويكمين جشنواره فيلم كن روي پرده رفت كه جايزه فدراسيون منتقدان بين المللي (فيپرشي) و جايزه Vulcan اين جشنواره را به دست آورد. نشريه «Filmcomment» و mubi. com در حاشيه جشنواره كن با اين كارگردان به گفت وگو نشستند و چانگ دونگ از انگيزه هاي ساخت اين داستان و درون مايه هاي فيلم پرده برداشت.

پس از ديدن فيلم، داستان موراكامي را خواندم كه نسبتا رازآميز و كوتاه بود. از نخستين باري كه با اين داستان مواجه شديد، بگوييد.
داستان «انبارسوزي»، داستاني مينيماليستي هست. وقتي آن را خواندم، فكر كردم رازها و معماهاي آن با پروژه هايي كه مدت هاست به آنها فكر مي كنم، عنصري مشترك دارند. بعد از آخرين فيلمم «شاعري»، سه فيلمنامه تكميل كردم اگرچه براي ساخت ارزش جديت به خرج ندادم. ولی درون مايه خشم، عنصر مشترك اين پروژه ها بود؛ در حقيقت خشم و درماندگي جوانان امروزي. همچنين اينكه اين جوانان احساس مي كنند يك جاي كار دنيا مي لنگد ولی آنها نمي توانند متوجه چرايي اش شوند.

شنيده ام كه شما پيش از اينكه ساخت فيلم را شروع كنيد، مي پرسيد: «دليل وجود سينما چيست؟»
به عنوان يك فيلمساز، اين مهم ترين پرسش هست. در فيلم جونگ سو مي كوشد نويسنده شود و هميشه از خودش مي پرسد: «چه نوع داستاني مي توانم بنويسم؟» مثل جونگ سو، مدام اين پرسش را از خودم مي پرسم، گويي كه فيلمسازي هستم كه تازه حرفه اش را شروع كرده هست. در آن وقت بود كه به ذهنم رسيد خشم يكي از مهم ترين پرسشها دنياي امروز هست، به خصوص براي جوان ها.

داستان موراكامي «انبارسوزي» با يكي از داستان هاي ويليام فاكنر هم نام هست. به نظر مي رسد شما به داستان فاكنر نيز گريزي داشته ايد به ويژه در مورد رابطه شخصيت محوري با پدرش.
اين دو، داستان هايي متفاوت هستند و سبك ارزش هم بسيار متفاوت هست. ولی من به زندگي هاي دنياي فاكنر علاقه مندم و داستان او هم با خشم سروكار دارد بنابراين سعي كردم ارتباطي ميان دو داستان پيدا كنم.

بخش عمده داستان در شهر مرزي پاجو روي مي دهد؛ حتي در صحنه اي صداي پخش شدن راديوي پروپاگانداي كره شمالي را مي شنويم. آیا اين مكان را گزینش كرديد؟
پاجو از آن دست شهرهاي معمولي كره است كه اين روزها در حال ناپديد شدن هستند. ريشه اين ناپديدي به گذشته بازمي گردد و همچنين به شخصيتي مانند پدر جونگ سو (كه يك كشاورز است) . ولی در مورد نقطه نظر امروزي هم نكته اي دربردارد: درگيري ميان كره جنوبي و شمالي هميشه در ناخودآگاه كره اي ها جاي دارد.

پاجو را گزینش كردم چون شهر معمولي كره اي به همين شكل هست. با پيشرفت هاي شهرنشيني در كره، مزرعه ها يكي يكي ناپديد مي شوند. همچنين تعداد جواناني كه در مناطق روستايي زندگي مي كنند، به تعداد انگشتان دست هم نمي رسد. ولی شخصيت محوري داستان، جونگ سو، به خاطر پدرش در پاجو زندگي مي كند، در حقيقت در آرزوي فرار هست. اگرچه اين شهر فقط يك ساعت با سئول فاصله دارد ولی آنقدر به كره شمالي نزديك است كه مي تواني صداي پخش راديوي پروپاگانداي كره شمالي را بشنوي. فضايي است كه به خوبي ماهيت نزديكي كره جنوبي به كره شمالي را منعكس مي كند.

«سوزاندن» فيلمي است كه پرسش هاي بسياري را بي پاسخ مي گذارد. چطور اين ابهام فراگير روي كار شما با بازيگران و همچنين تحليل و تفسير آنها از شخصيت ها تاثير گذاشت؟
وقتي با بازيگران كار مي كنم به راهنمايي دادن هاي مشخص عادت ندارم ولی فكر مي كنم در اين فيلم به بازيگران آزادي عمل بيشتري دادم. مخصوصا به شخصيت بن؛ مهم ترين نكته اين بود كه شخصيت او و انگيزه هاي دروني اش را درك كنيم. مبهم بودن اين شخصيت مهم است و اين دشوارترين جنبه اين نقش براي من و بازيگرش بود.

سكانس طولاني و محوري كه در غروب روي مي دهد و در آن «هي مي» آنچه را كه خودش «رقص گرسنگي بزرگ» مي نامد، اجرا مي كند صحنه اي است كه ميان دو شخصيت مرد رازي افشا مي شود. مي شود راجع به اين صحنه توضيح دهيد؟
به گمانم اين صحنه محوري ترين صحنه فيلم است كه داستان دو مرد و يك زن هست. وقت روي دادن آن را غروب گزینش كردم، بين روز و شب. همچنين مكان داستان را مرز دو كشور گزینش كردم؛ در حقيقت خطي نامعلوم ميان حقيقت و دروغ، درست و غلط، رازگوني فيلم را منعكس مي كند. توضيح آن با كلمات سخت است ولی از نظر من، اين مهم ترين صحنه فيلم است.

قصد داشتيد از كدام صحنه از داستان هاروكي موراكامي جدا شويد؟ فيلم شما فراتر از داستان پيش مي رود.
به جاي اينكه دنبال كمبودهاي داستان بروم، روي داستان سرايي مينيماليستي موراكامي و همچنين عنصرهای رازآميز داستانش تمركز كردم. جذب ارزش شده است بودم چون براي بسط و تبديل آن به مديوم سينمايي دست من را باز مي گذاشت. فكر مي كردم چطور مي توانم از لحاظ سينمايي اين عنصرهای موجود را به داستان هاي رازآميز ديگر متصل كنم. احتمالاتي كه در اختيارم گذاشت، برايم جالب بودند.

پيش از اين راجع به ويژگي رازآميزي داستان موراكامي صحبت كرديد. بسياري اين فيلم را يك تريلر مي دانند ولی پرسش من اين است كه آيا خودتان آن را يك داستان روحي مي دانيد. نه اينكه حقيقتا روحي در آن باشد بلكه روحي تلويحي؛ در واقع وقتي علاقه به هي مي، جونگ سو را تسخير مي كند.
مي توان فيلم را يك داستان روحي ناميد. محتوايي ناشناخته وجود دارد، اگرچه اين محتوا چيزي نيست كه از لحاظ فيزيكي به وجودش باور داشته باشيد. داستان چيزي را دنبال مي كند كه شما نمي دانيد چيست.

اين موجود ناشناخته هي مي هست؛ شخصيتي كه سنجيده تعريف شده است هست. با وجودي كه او شخصيت خاص خود را دارد ولی به نوعي داراي شخصيتي خيال پردازانه هست. چطور اين شخصيت را كه هم واقعي و هم خيالي به نظر مي رسد، خلق كرديد؟
آنقدر در شخصيت پردازي او پيشروي نكردم كه حالا بخواهم بگويم چنين شخصيتي از ابتدا وجود نداشت اگرچه شايد اين طور تفسير كنيد. احساس مي كنم او شخصيتي واقع گرا دارد. وقتي هي مي را مي بينيد، او را آدمي مي يابيد كه در تقلا است و از طرفي هنوز در جست وجوي معناي زندگي است حتي براي اين منظور به آفريقا سفر مي كند. علی رغم بسياري از جوان ها، هي مي زني جدي و مصمم است.

ميل جونگ سو به نوشتن و خلق داستاني خيالي را عنصر تاثيرگذار داستان تلقي نمي كنيد؟ اتفاقي كه در داستان مي افتد شايد در حقيقت محصول نوشتن هاي او باشد؟
جونگ سو، نويسنده الهام بخشي هست. ولی كساني كه رمان مي نويسند اغلب اوقات به ديگران و دنياي رازآميزي كه احاطه ارزش كرده، رو مي كنند و از همين جا اين پرسش مطرح مي شود: «چه داستاني مي توانم تعريف كنم و تعريف خواهم كرد؟» آنها حقيقتا به دنيا چشم نمي دوزند بلكه در پي داستاني در دنيا هستند و مي خواهند مشخص كنند چه كلماتي براي داستان ارزش به كار ببرند. ولی هي مي زني است كه به هر طريق و روشي در جست وجوي معناي زندگي هست. به نوعي خصلت هاي او در مقام يك انسان خالص تر و صادقانه تر از خصلت هاي نويسندگي جونگ سو است.

شكاف و مسابقه ميان جونگ سو و بن، واضح و تمام نشدني هست؛ يكي فقير و ديگري غني، يكي روستايي و ديگري شهري. ولی اين مردها را شخصيت پردازي كرده ايد، هم سن وسال هستند ولی زندگي كاملا متفاوتي از يكديگر دارند، به خصوص در وقت حال. فكر مي كنيد اين دو مسير متفاوتي است كه يك نسل در كره مي پيمايد؟
فكر مي كنم شكاف بين آنها به كره محدود نمي شود و رويدادي جهاني هست. جونگ سو در پاجو و بن در گانگنام كه ثروتمندترين، آرام ترين و تميزترين شهر كره محسوب مي شود، زندگي مي كنند. اين دو در دو سر يك خط قرار دارند. ولی بسياري از جوانان اين روزها در جايي ميان اين دو قطب زندگي مي كنند. بسياري درماندگي جونگ سو را احساس مي كنند ولی مي خواهند مثل بن زندگي كنند. حتي برخي خيال مي كنند زندگي ارزش شبيه به زندگي بن است.

در همين راستا، كنش هاي خشونت آميز فيلم فقط به عشقي شكست خورده منتهي نمي شود بلكه به برتري شكست خورده يا طبقه برتر منتهي مي شود؟
بله. مي توان آن را عقيم سازي، شكاف طبقاتي غالب شده است اين روزها، ناميد. اين همان لحظه اي است كه آدم از كوره در مي رود. فيلم معمايي است كه پرسش «بن كيست؟» را مطرح مي كند و در همين ضمن شخصيت بن را زير پرسش مي برد. ولی در نتيجه، به اين پرسش مي رسيم: «جونگ سو كيست؟» جونگ سو جواني است كه خشم را در دلش نگه داشته هست. ما شاهد تبديل شدن جونگ سوي صادق و بي ريا به آدمي كاملا متفاوت هستيم و مي بينيم آسيب پذيري او به چه چيزي تبديل مي شود.

يک جای كار دنيا می‌لنگد / «لی چانگ دونگ» کارگردان «سوزاندن»

روزنامه اعتماد

واژه های کلیدی: زندگي | داستان | داستان | اخبار فرهنگی و هنری

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : topsblog